Walnoten

By Carien Touwen

Smashwords Edition

Copyright © 2017 Carien Touwen





Het was daar aan de Moezel dat Sarah zich voor het eerst echt realiseerde wat ze allemaal verloren had. De herfstwind blies in haar haren, hard maar niet guur, eerder zacht. Het leek een laatste opleving van de zomer. Ze had haar winterjas al aan, in de ene zak de riem van Rocky die deze week voor het eerst niet meer achter haar aan liep en in de andere enkele versgeraapte walnoten, een gewoonte die ze niet kon tegengaan ook al had ze haar hele leven geen walnoot kunnen eten. Zo veel verleden tijd droeg ze bij zich, zoveel dat over en voorbij was. Op vakantie in een dorp waarover een grijze mist uit haar verleden hing. Walnoten die ze voor hem raapte terwijl hij allang niet meer bij haar hoorde. Een riem voor een hond wiens lichaam ze vorige week bij de dierenarts had achtergelaten.

Voor het eerst sinds zijn dood liep er een traan over haar wang. Even wilde Sarah hem wegvegen, maar toen voelde ze hoe de wind de traan langzaam naar beneden duwde. Alsof het mocht. Alsof het eindelijk mocht, zo gleden er meer en meer tranen uit haar ogen. Een onhoudbare stroom, alsof de hele Moezel zich jarenlang in haar lijf had opgespaard en nu naar buiten kwam, terug naar zijn bron. Een fietser keek haar meewarig aan, ze hoorde zijn remmen voorzichtig piepen, maar ze schudde haar hoofd en keerde zich van hem af, ze wilde geen hulp of aandacht. Ze moest hier alleen doorheen, want alleen, dat was ze.

Dit weekje weg dat ze had geboekt voor zichzelf en Rocky, in een diervriendelijk Gästehaus, was haar enige vakantie van het jaar. Even lekker uitwaaien in deze mooie wijnstreek aan die kringelende rivier, om bij te komen van haar uitputtende baan. Ze zuchtte diep. De wind zuchtte mee. Waarom was ze nooit eens afgeweken van deze formule? Alleen maar omdat ze werd herinnerd aan die mooie fietsvakantie die ze lang geleden hier hadden beleefd? Samen aan het klungelen op rammelende huurfietsen, halfdronken omdat ze in ieder dorp van zes huizen en een kerk afstapten om een lokaal proeflokaal in te duiken voor een slok mierzoete Moezelwijn. Tegen vier uur hadden ze gegiecheld als twee tieners en lachten ze nog harder als ze erin slaagden andere toeristen, veelal ruim boven de vijftig, aan het fronsen te krijgen.

Previous Page Next Page Page 1 of 5